Metaforicamente

E pronunciei a metáfora máis fermosa que xamáis poidese escapar da miña ghorxa : "o amor faime suar".

Sinto rachar o xeo contra os cristais da fiestra de enfronte. E non son quen de abrir os ollos. Pésanme as pálpebras. Pésame a ausencia. Búscote en cada recuncho. Pero aquí só quedan bágoas e restos de desacougo. A fragancia a ti xa non impregna as paredes. Xa non fican en silenzo os beizos do mar. Escoito ruxir o vento e preciso aquela man que me agarraba. Aquela aperta tras cada pesadelo. Aquel non respirar porque o teu alento era suficiente.

Lady BanAna

Killing me softly with his song...

Traspasar a fronteira do odio, e levados pola paixón sumerxirse no placer das carnes. Iso é amor. Aínda que sexa máis amable pensar que se trata de algo menos superficial. Superficiais somos todos. Para que negalo.

Cara o centro do labirinto.

Soñaba cunha gota de chuvia.

Perdida naquel deserto ningún oasis tería sido suficiente. Inmóvil e sen folgos, todo semellaba rematar tan preto que os segundos pasaron a ocupar o lugar das horas martirizándome en cada silenzo. O reloxo ficou parado eternamente.

Soñaba cunha gota de chuvia. E un día, choveu.

Na imposibilidade dos meus soños radica a túa beleza.

Olha pra ´riba rapás!

Na calma, o mar...

Na calma, a choiva...