O Lobo.

Ela tece.

Ti miras.

O lobo babexa á espera da súa presa.

Ela tece.

Ti miras.

As gadoupas do lobo asoman entre a escuridade.

Ela tece.

Ti miras.



E entón o lobo ataca, posuído por un desexo sobrenatural. O lobo feito home, ou o home feito lobo. E o veneno penetra, deica o máis profundo, do seu ser. Ela non morre. Ela fica tumbada sen nada que dicir. Sen nada que facer. Ela non chora. Ela é unha muller.

Palabras. Tan só palabras.

Algún día gostei moito das palabras. Agoran doen. Coma as badaladas da Igrexa cando tocan a defunto. Crávanse tan adentro...

O baile.

Bailas?
Non. Ti non bailas porque xa non che quedan folgos. De tanto correr.

Antela.

Chove.
A Limia inúndase paseniño.
Retornan imaxes dun tempo esquecido.
Antela.
Porque non voltas?

Ille Tempore.

Mmmm.

Córdoba.

Badajoz.

Mérida.

Lisboa.